رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۹۱ : زان آتش افروخته هر دم نشانی می رسد

زان آتش افروخته هر دم نشانی می رسد
جانی که جانانم ربود اینک به جانی می رسد
عصیان دل خاموش شد در گردش چرخ فلک
گه سوگی از پیک غم و گه نغمه خوانی می رسد
ره بود تا مرز افق، دیوانه، خامش در گداز
گفتا که هیچ این، هوش دار! آتش فشانی می رسد
رفتیم و ننشستم ز پای، دریای خون در پیش و پس
دیو و ددان در هر نفس، پس کی امانی می رسد؟
ساقی مست از گوشه ای دیدم سلامی می دهد
بشنو که اصوات نهان از آسمانی می رسد
از خویش و تن بربند رخت، درویش! برخیز از جهان
آیین همراهی بدان، چون ساربانی می رسد
دریای طوفان، مرغ دل، آوازها! آوازها!
زان پرده های رنگ رنگ صاحب زمانی می رسد
تا مذهب عشق آمدی خونین و نالان جان من
افتان و خیزان می روی، تخت روانی می رسد
آسودگی از یاد شد از خانه تا بادی وزید
تن پرور جان و جهان چون استخوانی می رسد
دنیا چو نقشی بود و رفت، حلمی چه دیدی؟ هیچ هیچ
اینک جهانی دیگر و دریانشانی می رسد
پیمایش کتاب