رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۸۷ : تقدیر آسه رفتن شیرینی وصال است

تقدیر آسه رفتن شیرینی وصال است
آن جا که عشق آید بیهودگی محال است
چون عقل سایه پرداز از خویش وارهانی
پرواز رسم روح و آرایش خیال است
وصلی نکو به سر شد، وصلی نکوتر آمد
از خیر و شرّ چو رستی هر وصل خود کمال است
سامان دیده یار است، بی یار دیده تار است
بی یار عالمی را شوریدگی چه حال است؟
یک شب که مست بودی از کوی ما گذر کن
شاید که قرعه افتد پیمانه ای که قال است
تقدیر خویشتن کن مستی و بیهشی را
کژ می رو پیچ و تابان کاین راه اشتعال است
حلمی خطابه بس کن، کو مست چون تو هشیار؟
شرح و بیان ساقی خارج از این مقال است
پیمایش کتاب