رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۷۸ : ثروت اندوه را باد ببرده ست و هین

ثروت اندوه را باد ببرده ست و هین
یار بگوید مرا خلوت رویا گزین
حال که وقت می است حادثه ای در پی است
خنده زند زین سبب قسمت اندوهگین
موعد شهد و چراغ، سوخته جام فراق
شکر که حاصل نشست شعبده ی ساحرین
سلسله ی ماه را شاهد دیگر رسید
کشتی جان می برد آن شه دریانشین
باد که چون او شوید، خود دم هوهو شوید
مرکب حقّ نهان راست به روی زمین
نیست به جز جلوه اش جامه ی دیگر مرا
حافظ گنج گران زین زره ی آهنین
هر چه کلام آیدم از سر جام آیدم
پرده ی رویا درم زین پره ی گوهرین
صوت بیامد مرا پر داد از نقش خویش
خویش نماندم میان زان نفس آتشین
صد عجب از این حضور، وه که چه شرّی و شور
عشق خبرچین و من حلمی شعر آفرین
پیمایش کتاب