رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۵۹ : بر زمینم تو مخوان، سیر کنم جای دگر

بر زمینم تو مخوان، سیر کنم جای دگر
ناز من هیچ مکش، عشوه ی من هیچ مخر
نفس روح کشم، خاک زمینم منما
جلوه ی یار کنم، تاب مداری منگر
مرگ را بی سببی هر دم و بی وعده زنم
ملک الموت غلامم دم هر شام و سحر
ساغرم جام جهان، خانه ی من میکده هاست
سوی من هیچ میا، در پی من هیچ مپر
ساقی ار نام دهد از دم پیمانه مرا
الفت باده چنین است، چه داری تو خبر
طالع از صوت نکو شد که چنین رقصان است
حرص پیمانه مزن، هی طمع بخت مبر
حلمی از راه دگر آمده، زو هیچ مپرس
رود از راه دگر آمده از راه دگر
پیمایش کتاب