رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۳۵۵ : دلم ربّ النّوعی داند که اسرار تو می خواند

دلم ربّ النّوعی داند که اسرار تو می خواند
چنان کردم که فرمودی و کس جز ما نمی داند
اگر چه دور در جسمیم و لیکن جان نزدیکیم
به دریا می زنم دل را و دریای تو می راند
من آن خورشید بیهوشم که از چشم تو می نوشم
تو آن دریای فرّاری که درد کهنه بنشاند
خلایق را نمی دانم چه دلخوش کرده ی هیچند
تو خود عشقی و ایشان را چرا عشقت بترساند
مرا موسیقی چشمت چنان از خود به در کرده
که گر افلاک در ریزد مرا نتوان بلرزاند
چنان در عشق رقصانم که صد کشور به هم کردم
ولی خاک مرا یک دم کسی نتوان بلغزاند
امین عشق تو حلمی به دنیایی که دنیا نیست
چنان خو کرده در طوفان که طوفانها بغرّاند
پیمایش کتاب