رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۱۷۶ : ز تن و نما گسستم، چه تن و نما نمایم؟

ز تن و نما گسستم، چه تن و نما نمایم؟
چو به روح زنده گشتم به که و کجا نمایم؟
برو زین همه اسارت دم عافیت بگیران
من اگر رهای جانم به جهان رها نمایم
تو به چپ خمیده گاهی و به راست گاه دیگر
چپ و راست برشکانم و تو را به جا نمایم
چه کنم به وصف جانان که به وصف درنیاید
چو زبان به چرخ ناید قدمش دعا نمایم
چو وصال یاد بردی به دو صد قصور و پندار
چه کتاب و مشق و دفتر، همه این که را نمایم؟
چو به خانه ات در آیم همه شکل و جلوه بینم
به دو صد هزار صورت چه تو را صدا نمایم؟
به دهان شعر گفتم که تو آسمان مایی
تو بگو به منزل عشق چه تو را بها نمایم؟
چو غریبه ای به سویت دوم از خیال باقی
چو رسم به آستانت همه آشنا نمایم
چو شه ازل ببینم که می و پیاله از اوست
به میان عشق بازان چه خدا خدا نمایم
من و حلمی غزلخوان، دو رفیق ره به یک جان
تو بگو که بند پنهان به چه سان جدا نمایم
پیمایش کتاب