رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۱۶۳ : چنان بیدارم از رویا که رویایش نمی دانم

چنان بیدارم از رویا که رویایش نمی دانم
اگرچه خواب می بینم ولی خوابش نمی خوانم
من آن رویای بیدارم که عشق از آستینش داد
من آن روحم که جز کشتی سرمستی نمی رانم
برو ای چرخ سرگردان که دور ما به آخر شد
به سر گر یاد ما داری بیا تا سر بگردانم
زمین می گویدم برخیز، فلک می گویدم بنشین
زمین و آسمان ها را بچرخانم برقصانم
کجا آن عقل دریوزه تواند تا فلک خیزد
که می گوید خدا مرده ست که من رویای یزدانم
الا ای کشتی باده مبادا لنگر اندازی
که تا لنگرگهت خیزم رسن ها را بدرّانم
دمی افتان، دمی خیزان، دمی چرخان و سرگردان
سوی اقیانست خیزم که امواجت بشرّانم
تو شمع طاقت افروزی، چراغ قامت افروزی
چه می سازی؟ چه می سوزی؟ مبادا شرم و دامانم
بخوان حلمی سرگردان به مستی، طالعت این است
تو خطّ باده می خوانی و من پیمانه گردانم
پیمایش کتاب