رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۱۲۶ : در چشم خسته ام خواب ارچه آرزوست

در چشم خسته ام خواب ارچه آرزوست
خفتن چه باشدم در جلوه گاه دوست
بلوای اندرون رخصت نمی دهد
بیدار مردمک از مردمان اوست
قلبم که دیرگاه بی واژه می تپید
چون شهد او چشید دائم به گفتگوست
این کیست جامه ام صد گونه می درد
هر گونه می رود فارغ ز جستجوست
از آب دیده ام شرمی چه بایدم
چون خود حضور او ناموس آبروست
از جام کهنه اش نوشم به هر دمی
نقشش چو باده ای، جانش یکی سبوست
خنجر کشد مرا فارغ شوم ز خویش
این گونه یار هم، این گونه هم عدوست
در پیش چشم او از خود چه دم زدن
جان مست باده اش بی خود به های و هوست
برخیز حلمیا زین واحه پر گشا
اسرار جام او افسانه ی مگوست
پیمایش کتاب