رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۱۱۶ : خیال و رنج توأمان به پا شده ست در میان

خیال و رنج توأمان به پا شده ست در میان
مرا نه سکّه ای به کف، تو را نه سکّه ای میان
چه خرج دیده ات کنم که کیسه خالی است آه
چه روزگار دهشتی ست به کام تلخ عاشقان
نفس به سینه سخت شد به غربتی دمارکش
چه طاعتی و طاقتی دگر به جان سخت جان
سهیم بوده ام تو را ز برکتت ولی که راست
طلوع آفتابی ات ز بزمگاه مه وشان؟
بدین سکوت و بی کسی صبور بوده ام دلا
دگر بیا و ساده کن عبور سرخ بی امان
چه سان به باد می رود تمام استواری ام
کنون دلم نگاه دار به استوای بی نشان
بیا بگو که مرده ام که لااقل رها شوم
ز قیل و قال هستی و ز جنب و جوش مردگان
چه گفته ای که حلمیا نجات می دهم تو را
اگر نجات می دهی بیا و جان من بران
پیمایش کتاب