رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۱۱ : چنان مستیم و از مستی چنانیم

چنان مستیم و از مستی چنانیم
که گویی لحظه ای دیگر نمانیم
چنان افتان و خیزانیم از می
که می زُفتان و خیزان می ستانیم
خرابیم و خرابیم و خرابیم
هم اینیم و هم آنیم و همانیم
خلاصیم و خلاصیم و خلاصیم
به جز مستی نمازی می نخوانیم
سلام عاقلان پاسخ نگوییم
گمان عاشقان را هم برانیم
کلام خویش و هم حرف حریفان
به جام می حوالت می کشانیم
تو گفتی عشق و گفتم هیچ جز عشق
همان هیچیم و سوی آن روانیم
همه گوش از کلام عشق پر شد
سخن مفت کران، ما بی کرانیم
چه می بود آن که از جامت گرفتیم
که اکنون در ره دیوانگانیم؟
اگر مستیم این مستی ست پس عشق
سفیر عشق و جام جم نشانیم
به هر جا یاد کردی شاه ما را
بگو حلمی سلامت می رسانیم
پیمایش کتاب